Edukacja dorosłych – aspekty samokształcenia i stylu życia
 
Więcej
Ukryj
1
Katolícka Univerzita v Ružomberku (Slovakia, Ružomberok)
Data publikacji: 01-03-2019
Data nadesłania: 28-10-2018
Data akceptacji: 14-01-2019
 
Intercultural Communication 2019;6(1):269–276
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE ARTYKUŁU
Wprowadzenie:
We współczesnym świecie i nowocześnie postrzeganym systemie edukacji ustawicznej, edukacja dorosłych zajmuje szczególne miejsce. Obejmuje różne etapy w życiu człowieka, nie tylko okres produkcyjny i okres stabilizacji, ale także okres przedemerytalny czy emerytalny. Każdy z tych okresów charakteryzuje się odmiennymi potrzebami oraz problemami oświatowymi, wychowawczymi, społecznymi i opiekuńczymi.

Cel pracy:
Celem pracy jst poszukiwanie optymalnych sposób osobistego i zawodowego samodoskonalenia osoby, zgodnie z teoretycznymi i metodologicznymi zasadami pedagogiki.

Materiały i metody badawcze:
W pracy zastosowano metodę krytycznej analizy wyników doświadczeń praktycznych, analizę strukturalno-funkcjonalną, systematyzację, uogólnienie.

Wnioski:
Potencjał rozwojowy sprzyjający uczeniu się uznano za niewyczerpywalny, stanowiący dostateczną bazę uaktywniania procesów uczenia się człowieka do końca jego życia. Możliwości edukacyjne istnieją przez całe życie, są one zróżnicowane, wielorako uwarunkowane całą drogą życiową człowiek dorosłego. Jak pisze Elżbieta Dubas, życie ludzkie – rozwój – uczenie się stanowią swoistą triadę ontologiczno – antropologiczną określającą człowieczeństwo. Uczenie się jest ważne dla bycia, stawania się człowiekiem. Wysoka wartość wiedzy, określająca pozycję społeczną człowieka, zmusza do permanentnego uczenia się, pozwalającego na odnawianie, poszerzanie, udoskonalanie wiedzy, zapominanie tej nieprzydatnej, a nabywanie potrzebnej, aby móc sprawnie oraz satysfakcjonująco żyć we wciąż zmieniającym się świecie.

 
REFERENCJE (9)
1.
Berezowski, E., Półturzycki, J. (1975). Kontrola i ocena w procesie kształcenia dorosłych. Warszawa.
 
2.
Chabior, A. (2000). Rola aktywności kulturalno-oświatowej w adaptacji do starości. Radom – Kielce.
 
3.
Czerniawska, O. (1997). Uczenie się jako styl życia, [w]: Przygotowanie do starości. Materiały z konferencji gerontologicznej. Łódź.
 
4.
Dubas, E. (2005). Dorosłość w edukacyjnym paradygmacie, czyli dorosłość jako edukacyjny okres życia człowieka, [w]: Człowiek na edukacyjnej fali. Współczesne konteksty edukacji dorosłych, pod red. nauk. M. Podgórnego. Kraków.
 
5.
Jankowski, D. (2005). Człowiek dorosły współkreatorem swojego środowiska edukacyjnego, [w]: Człowiek na edukacyjnej fali. Współczesne konteksty edukacji dorosłych, pod red. nauk. M. Podgórnego. Kraków.
 
6.
Pedagogika. Subdyscypliny wiedzy naukowej. (2006). Tom 3, pod red. nauk. Bogusława Śliwerskiego. Gdańsk.
 
7.
Pietrasiński, Z. (1996). Rozwój dorosłych, [w]: Wprowadzenie do andragogiki, pod red. T. Wujka. Radom.
 
8.
Półturzycki, J. (2004). Andragogika jako dyscyplina akademicka, [w]: Wyzwania współczesnej edukacji dorosłych. Andragogika jako przedmiot akademicki, pod red. A. Fabiś. Mysłowice – Zakopane.
 
9.
Stuart-Hamilton, I. (2000). Psychologia starzenia się. Poznań.
 
eISSN:2543-7461
ISSN:2451-0998